people do come and go...ung iba, iiwan ka pa sa ere...
yung iba naman mawawala, babalik, mawawala paulit-ulit parang jeep, paikot-ikot.Kaya dapat habang umaagos, makisabay ka, gumulong ka, pag nakita mo na mag-isa ka nalang, huwag kang mag-alala, sigurado marami pa diyan.
sabi nga ng iba ang buhay parang bato..it's hard... pero narealize ko.. hindi mahirap ang buhay, tayo lang nagpapahirap at ang malilikot na utak. katulad ngayon, bakit ako nagpupuyat at nagsusulat ng mga ganito na walang kasiguruhan kung mey babasa. Babasahin ba niya? Babasahin mo ba?
sabi nga ni friend, para daw akong bata, gusto ko ng lobo at ng ice cream ng sabay. Ngayon na lumipad na ang lobo ko, iyak ako ng iyak samantalang may ice cream pa naman ako, na unting unting nalulusaw dahil hindi ko pinapansin.
People do come and go, and i have no control to make them stay. Kung pwede sana gamitin ang 10% Formaldehyde para i-preserve ang friendship, aba..e baka nagtimpla nako ng marami para maipreserve ko lahat. Pero hindi pwede, so I have to accept na ganto talaga ang buhay.. hindi din naman Unfair, its just a matter of acceptance. So tanggapin nalang. kung may darating, welcome, kung wala.. ganoon talaga! o tama na...bakit juggled? nagulo e...kaninu na ba ang kay juan, kay pedro na.. ay baka kay jose.. oo.. sayo na..hindi na saken.. -out na ko-bye.
